
ในสมัยพุทธกาล ขณะที่สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ วัดพระเชตวัน เมืองสาวัตถี ทรงตรัสเล่าเรื่องมหาสุตโสมชาดก อันเป็นเรื่องราวของพระโพธิสัตว์ครั้งอดีตชาติ ด้วยพระองค์ทรงเห็นว่าภิกษุบางรูปยังมีความผูกพันกับกามคุณอยู่
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในสมัยที่พระเจ้าพรหมทัตเสวยราชสมบัติอยู่ ณ กรุงพาราณสีนั้น พระองค์ทรงมีพระราชโอรสองค์หนึ่งทรงพระนามว่า สุตโสมกุมาร ซึ่งเป็นพระโพธิสัตว์ผู้บำเพ็ญบารมีอันยิ่งใหญ่มาหลายภพหลายชาติ สุตโสมกุมารทรงมีรูปโฉมงดงาม สง่างาม เป็นที่รักใคร่ของทวยราษฎร์ทั่วทั้งแคว้น
แต่ทว่า แม้จะทรงเป็นที่รักและมีพร้อมทุกสิ่ง สุตโสมกุมารกลับทรงมีพระทัยผูกพันกับกามคุณอย่างรุนแรง จนบางครั้งก็ทรงลุ่มหลงในรูป เสียง กลิ่น รส สัมผัส จนแทบจะลืมหน้าที่อันพึงกระทำ
วันหนึ่ง ขณะที่สุตโสมกุมารทรงประทับอยู่บนพระราชสาส์น ทรงได้ยินเสียงดนตรีอันไพเราะเสนาะหู ดังมาจากทิศตะวันออก พระองค์ทรงเกิดความฉงนสนเท่ห์ จึงตรัสถามข้าราชบริพารว่า เสียงนั้นมาจากที่ใด
ข้าราชบริพารทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ เสียงนั้นมาจากโรงละครแห่งหนึ่งในเมือง ซึ่งวันนี้มีการแสดงมหรสพสมโภชใหญ่”
เมื่อทรงทราบดังนั้น สุตโสมกุมารก็ทรงรีบเสด็จไปยังโรงละครนั้น ทันทีที่เสด็จไปถึง พระองค์ก็ทรงเห็นนักแสดงหญิงสาวนางหนึ่ง กำลังร่ายรำและขับร้องอย่างงดงาม มีรูปโฉมอันน่าหลงใหล สุตโสมกุมารทรงตกหลุมรักนักแสดงสาวผู้นั้นตั้งแต่แรกเห็น
พระองค์ทรงมิอาจระงับความปรารถนาได้ จึงทรงออกอุบายเพื่อจะได้พบนางอย่างใกล้ชิด พระองค์ทรงปลอมตัวเป็นคนธรรมดา ถือเงินจำนวนมากเข้าไปหานาง และตรัสว่า “แม่หญิงเอ๋ย ข้าพเจ้าเห็นเจ้าแล้วต้องใจนัก ไม่ทราบว่าเจ้าจะมีใจให้กับข้าผู้นี้บ้างหรือไม่”
นางนักแสดงสาวมองมายังสุตโสมกุมารด้วยสายตาพิจารณา ก่อนจะกล่าวว่า “ท่านผู้เจริญ ถ้าท่านมีทรัพย์สินเงินทองมากพอที่จะปรนเปรอข้าพเจ้าได้ ข้าพเจ้าก็ยินดีที่จะรับท่านเป็นคนรัก”
สุตโสมกุมารทรงดีพระทัยเป็นอย่างยิ่ง พระองค์ทรงมอบทรัพย์สินเงินทองทั้งหมดที่ทรงนำติดตัวมาให้นาง และตั้งแต่นั้นมา สุตโสมกุมารก็ทรงใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับนางนักแสดงสาว หลงลืมหน้าที่การงาน และการประพฤติปฏิบัติธรรม
ข่าวการหลงใหลในกามคุณของสุตโสมกุมารได้แพร่สะพัดไปทั่วเมือง จนถึงพระกรรณของพระเจ้าพรหมทัต พระองค์ทรงเป็นห่วงพระราชโอรสเป็นยิ่งนัก จึงทรงเรียกสุตโสมกุมารมาเข้าเฝ้า
“ลูกรัก บิดาเห็นว่าช่วงนี้เจ้าหมกมุ่นอยู่กับกามคุณมากเกินไป จนละเลยหน้าที่อันสำคัญของพระราชโอรส บิดาเป็นห่วงเจ้าเหลือเกิน” พระเจ้าพรหมทัตตรัสด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่แฝงด้วยความกังวล
สุตโสมกุมารทรงก้มหน้า ทรงรู้สึกผิดต่อพระบิดา แต่ก็ทรงไม่สามารถหักใจจากนางนักแสดงสาวได้ พระองค์ตรัสตอบว่า “ข้าแต่พระบิดา ลูกทราบว่าลูกทำผิดไป แต่ลูกก็ไม่อาจห้ามใจตนเองได้”
พระเจ้าพรหมทัตทรงถอนพระทัยยาว “หากเจ้ายังเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าบ้านเมืองจะเดือดร้อน บิดาจะมอบราชสมบัติให้เจ้าปกครองได้อย่างไร”
สุตโสมกุมารทรงครุ่นคิดถึงคำพูดของพระบิดา พระองค์ทรงตระหนักถึงความผิดพลาดของตนเอง แต่ความหลงใหลในกามคุณนั้นก็ยังคงครอบงำจิตใจ
ในวันต่อมา ขณะที่สุตโสมกุมารกำลังเสด็จไปยังตำหนักของนางนักแสดงสาว พระองค์ทรงได้พบกับนักบวชผู้ทรงศีลรูปหนึ่ง ซึ่งกำลังนั่งบำเพ็ญเพียรอยู่ริมทาง นักบวชผู้นั้นมองมาที่สุตโสมกุมารด้วยสายตาอันเปี่ยมไปด้วยเมตตา
สุตโสมกุมารทรงหยุดทูลถาม “ท่านผู้เจริญ ท่านกำลังทำสิ่งใดอยู่หรือ”
นักบวชตอบว่า “อาตมากำลังบำเพ็ญเพียร เพื่อละกิเลสในใจ และเพื่อเข้าถึงพระนิพพาน”
สุตโสมกุมารทรงรู้สึกสนใจในคำพูดของนักบวช จึงทูลถามต่อไปว่า “แล้วการบำเพ็ญเพียรนั้นต้องทำอย่างไรเล่า ท่านผู้เจริญ”
นักบวชอธิบายถึงหลักธรรมคำสอนต่างๆ ในการละกิเลส โดยเฉพาะกามคุณที่ทำให้เกิดทุกข์ สุตโสมกุมารทรงสดับฟังด้วยความตั้งใจ พระองค์เริ่มตระหนักว่าความสุขที่ทรงได้รับจากกามคุณนั้นเป็นเพียงความสุขชั่วคราว และท้ายที่สุดก็นำมาซึ่งความทุกข์
หลังจากสนทนากับนักบวชแล้ว สุตโสมกุมารก็ทรงกลับมาที่พระราชวัง พระองค์ทรงใคร่ครวญถึงคำสอนของนักบวชอย่างลึกซึ้ง ทรงพิจารณาถึงผลเสียของการหลงใหลในกามคุณ และทรงเห็นคุณค่าของพระธรรม
ในที่สุด สุตโสมกุมารก็ทรงตัดสินใจที่จะละทิ้งกามคุณ และหันมาบำเพ็ญเพียรตามคำสอนของนักบวช พระองค์ทรงขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตจากพระบิดา เพื่อออกผนวช
พระเจ้าพรหมทัตทรงดีพระทัยเป็นยิ่งนัก เมื่อทรงทราบว่าพระราชโอรสทรงกลับมามีสติสัมปชัญญะอีกครั้ง พระองค์ทรงยินยอมและทรงอวยพรให้สุตโสมกุมารทรงเจริญในธรรม
สุตโสมกุมารทรงออกผนวช และทรงบำเพ็ญเพียรอย่างเคร่งครัด พระองค์ทรงละทิ้งกามคุณทั้งปวง ทรงหมั่นภาวนา และศึกษาพระธรรม จนในที่สุดก็ทรงบรรลุพระอรหัตผล
ส่วนนางนักแสดงสาว เมื่อทราบข่าวว่าสุตโสมกุมารทรงออกผนวช นางก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก แต่เมื่อได้คิดทบทวน นางก็ตระหนักว่าตนเองนั้นเป็นเพียงผู้ที่ถูกกามารมณ์ครอบงำเช่นกัน
วันหนึ่ง นางนักแสดงสาวก็ตัดสินใจที่จะละทางโลก และออกบวชตามรอยสุตโสมกุมาร นางได้บำเพ็ญเพียรอย่างเคร่งครัดเช่นกัน และในที่สุดก็บรรลุธรรม
เรื่องราวของสุตโสมกุมาร เป็นเครื่องเตือนใจให้เห็นถึงโทษของกามคุณ ที่สามารถทำให้ผู้คนหลงผิด จนละเลยหน้าที่ และสิ่งสำคัญต่างๆ ในชีวิต
พระพุทธเจ้าตรัสเล่าเรื่องนี้ เพื่อให้ภิกษุทั้งหลายได้เห็นถึงผลของกามคุณ และจงตั้งใจบำเพ็ญเพียร ละกิเลสทั้งปวง เพื่อเข้าถึงพระนิพพาน
กามคุณเป็นสิ่งลวงตา นำมาซึ่งความทุกข์ หากไม่รู้จักประมาณตนและยับยั้งชั่งใจ
บารมีที่บำเพ็ญในชาดกนี้ คือ เนกขัมมบารมี (การออกจากกาม) และ ปัญญาบารมี (การเห็นโทษของกามคุณ)
— In-Article Ad —
กามคุณเป็นสิ่งลวงตา นำมาซึ่งความทุกข์ หากไม่รู้จักประมาณตนและยับยั้งชั่งใจ
บารมีที่บำเพ็ญ: บารมีที่บำเพ็ญในชาดกนี้ คือ เนกขัมมบารมี (การออกจากกาม) และ ปัญญาบารมี (การเห็นโทษของกามคุณ)
— Ad Space (728x90) —
9เอกนิบาตกุสสตทชาดก ในอดีตกาลอันไกลโพ้น เมื่อครั้งที่พระโพธิสัตว์เสวยพระชาติเป็นพระราชาปกครองนครชื่อว่า "พรห...
💡 ความเมตตา ย่อมสามารถเปลี่ยนแปลงผู้ที่แข็งกระด้างและเต็มไปด้วยความอาฆาตได้ การให้อภัยและการเข้าใจผู้อื่น แม้ผู้ที่เคยทำร้ายเรา ย่อมนำมาซึ่งสันติสุขที่แท้จริง.
46เอกนิบาตทุติยกุมารชาดก ทุติยกุมารชาดก ครั้งเมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้าทรงประทับอยู่ ณ พระ...
💡 ความอ่อนน้อมถ่อมตน ความเสียสละ และความเมตตากรุณา ย่อมนำมาซึ่งความเจริญและความสงบสุข
542มหานิบาตมหาสุบินชาดก (Mahāsubhina Jātaka)ในสมัยที่พระโพธิสัตว์ทรงเป็นกษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นกาสี มีพระน...
💡 สติปัญญาและความรู้ที่ได้มา จะมีคุณค่ายิ่ง หากนำไปใช้ในการพิจารณาไตร่ตรอง และประยุกต์ใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดในการดำเนินชีวิตและการปกครอง.
95เอกนิบาตมหาโควินทชาดกณ กรุงมิถิลา เมืองหลวงแห่งอาณาจักรกุรุ ในกาลอันแสนไกลโพ้น พระโพธิสัตว์ได้เสวยพระชาติเป็...
💡 การเป็นผู้นำที่ดีต้องประกอบด้วยปัญญา ความซื่อสัตย์ และการยึดมั่นในธรรม เพื่อนำพาสังคมไปสู่ความสงบสุขและความเจริญ.
190ทุกนิบาตมหิสชาดกครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ แคว้นมคธ มีมหาวิทยาลัยอันยิ่งใหญ่แห่งหนึ่ง เป็นแหล่งรวมของเหล่าบัณฑิตแ...
💡 ความรู้ที่แท้จริงคือการนำไปประยุกต์ใช้ และเข้าใจถึงธรรมชาติของสิ่งต่างๆ ความอดทนและวิจารณญาณเป็นคุณสมบัติสำคัญของผู้นำ
249ทุกนิบาตมหานารทชาดกในยุคโบราณกาล เมื่อครั้งที่พระโพธิสัตว์ทรงบำเพ็ญเพียรเพื่อตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า ทรงอุบัต...
💡 การมีเมตตาต่อสรรพสัตว์ ย่อมได้รับผลตอบแทนที่ดีงาม และการไม่เบียดเบียนผู้อื่นคือหนทางแห่งความสงบสุข
— Multiplex Ad —